PASSİON Y.SEBASTİAN BACH’A

YÜKSELİŞ

Bana rüzgârı sormuştun çocuğum
O dünyanın aldığı nefestir.
Tanrı’nın insana üflediği
Hayat veren nefes…
Bir gurbet ülkesinde;
Dev bir mabedin,
Göklerden rüzgârı saçlarından yakalayıp,
Nasıl meydana çektiğini gördün ya…
İşte o yüzdendi eskimesi.
İşte aynı yüzdendi kıyamete kadar
Yenilenmesi bedenlerin…
İhtiyarlamaya bırakmıyordu rüzgâr…
Yedi kat yerin dibinde
Tutsak kalan bahar Tanrıçası’nın
Ölümsüzlük bahşeden soluğudur rüzgâr.
Ve ben işte o meydandan
Küçük kutulara doldurulmuş,
Ebediyeti sana sunuyorum.
Yaşlanan elleriyle
Metruk ve yaralı yüreğimin.
Yıldızın da senin olsun.
Alt tarafı bir zaman yolcusuyum
Köprü bayraklarının altında bulduğun…
Kaybolmuş bir kainatın neş’esini anlatan…
Ve sana kutsal seslerini sunuyorum
Sevgiyi terennüm eden özgür ruhdan…
Tebessümlerle açan kırmızı gonca hatırına,
Yunus balığından ve martı çığlığından
Öğrendiğim gibi…
O yüzden ışık oldum, ey rüzgârın kanındaki ateş…
O yüzden hep çarmıha geriyorlar beni…

14.06.1994