UFKUN ÖTESİNE GEÇMEK

Bir çiçek bahçesiydi evim,
Sessiz ve güzel…
Hatıralarıma çocuk elleriyle
Selâm veriyorum;
Bütün dünya önümden geçerken…
Gözlerimin önünde ölüp gidenlere değil,
Ebediyen kalıcı olan görmediklerime de…
Vücudum hasta mı hasta…
Hastalığım güçlendiriyor ruhumu,
Karşıma ne çıkarsa çıksın…
Güven zengin bir vahadır ama,
Alt tarafı, birkaç nefestir yaşamak…
Şiiri içiyorum, ayılmak nedir bilmeden;
Aklını kaçırmış diyenlere inat…
Uçuyorum özgürlüğe, düşünmek için.
Çünkü köleliğin habercisi
Emniyet tutkusudur
Ufkun ötesine geçmeye de mani
İmanın da engeli…

28.02.2005