MEVLANA’DAN MÜLHEM

Gözlerindeki ışık,
Dolunayın mehtabıydı…
O, güzelliğin parlamasıydı manalarda…
Yıldızlar gibi gizlendik bu yüzden…
Otururken kalkarken;
Hem göründük, hem saklandık,
Aklın ötesine geçip anladık…
Ağız dudak olmadan güldük,
Gözlerimiz olmadan ağladık…
Sarhoşluğumuzdan,
Kendini unutan meyvaları
Etrafa saçtık sonra onları devşirdik…
Bayram günüydü sanki,
İşte kendimize böyle yol bulduk…

1 Temmuz 1998