Sadrettin Konevi’ye İthaf

MERAM’DAN

Yıldızlardan bir cümle yazdı,
İşaret parmağıyla doğudan batıya;
Efsanevi aşk destanından…
Mübarek bir kentin eski bahçeleriydi.
Akan sularda dinlenirdi gözler.
Bir bardak çay mıydı
Yoksa nektar mıydı sunulan?
Zaman ne kadarda yorgundu…
Hayretten donmuş kalmıştı,
Bir çiçeğin taç yaprağındaki ışık…
Asırlardır ayrılıklardan şikâyet edildi bu yerde.
Bu kadar zor muydu ayrılık?
Dönen felekler mi uzaklaştırmıştı bizi?
Yoksa çakılıp kaldı mı ruhum,
O sakin ikindi vakti kuşlarına…
Rüzgârın nefesi miydi çağıran ”Gitme gel” diye
Bütün zamanlar geri alındı böyle…
Yürüyen, konuşup düşünen kim şimdi?
Ne zaman tanırım yeni kendimi;
O büyük kapının önünde…
Yaz akşamları ışırken,
Yağmurlar saçlarımdan süzüldü.
Böyle de ıslanırmış insan!
Çiçek kokularının kapıları açıldı.
Birdenbire nasıl sevmiştim üşümeyi…
Bir yerlerde koyuvermişler saatleri…
”Dur” dersin gider, “kıpırda” dersin
Uzatır geceleri!
Yollarda hep göz izleri kaldı…