AVUNTUSUZ

Yeşil bir nisan öğlesi
Kolların çıplak,
Uzanıvermiştin,
Kara gözlerinde gökyüzü…
Soluğunun tütün kokusunda,
Çocukların yankısı oynaşıyordu…
Hemen yanı başında;
Kutsal bir düş gibiydi,
Avuçlarında ezilen yonca tarlaları
Ve kumruların
Kanat çırpışları ötesinde…
Çok uzaklarda,
Beyaz bir bulut yüzüyordu…
Olgun yemişler için,
Çiçek açan erik ağacını
Hep anımsayacağım…
Şimdi
Usulca akşam inerken,
Yavaşça sönüyor yusufçuk sesleri…
Tüten bacalarda
Biterken gün;
Avuntusuz kaldı gönlümde
Bir evcik!