O'NUNLA

Herkes çıktı gitti.
Aşkımla beni yalnız koydular…
Aklınca gelinim dedi ki “Bir yoldaş bul kendine.”
Kızım sorguladı “Arkadaşın yok mu senin?”
İşleri güçleri(!) sorumlulukları(!) vardı çocuklarımın.
Herkes beni görüyordu,
Kimse O’nu düşünemedi…
Halbuki eskiden beri;
Elele tutuşur elsiz,
Sokaklarda gezinirdik ayaksız
Ben ve O…
Akşamları bir bir
Işığa uyanan camlara
Selâm söylerdik…
Bize anlatılmayan
Ama hep bildiğimiz dertlere
Hüzünlenirdik gözlerimiz yaşarırdı…
Şimdi oturup odacığımızda
Eskileri anıyoruz O’nunla;
Musikîmiz ve şiirimizle…
Zaten az zamanımız kaldı,
Şen olsun dolaştığımız yerler…

02.07.1988
Göztepe