DÜŞÜNCENİN KANATLARINDA

Parktan geçtim bugün…
Size inandılar mı?
Kimsenin dinleme alışkanlığı yok ki!
Endişelenmeyin,
Her şeyin bir zamanı vardır…
Onlar mı;
Duyduklarını fark etmeden,
Akılları başlarına gelmez…
Kimse de, aklı başına gelmeden,
Sonsuzlukla yüzleşemez zaten…
Eğer biz;
Düşünce hızında hareket etseydik,
Gölgeler içinde kalmayı tercih ederdik…
Ne zaman,
Ne insan;
İz bırakmadan kaybolmaz,
Ruhlarımıza saplanıp kalmıştır
Geçmiş yaşantılarımız…
Sabah buradaydık,
Ama inanın, kimse görmedi bizi..
İnanın fark bile etmediler…
İnsan,
Gücünün farkına varsaydı!
Bu konuyu kapatın anlaşıldı mı…
Burada hiçbir şey olmadı,
Biz yoktuk onlara göre..
Bu kadar kısa sürede,
Sıkıldım…
Sıkıldım çünkü hiç kimsenin
Birbirini dinlemediği bir dünyadayız..
Sizi anlamıyorum!
“Neyi kaybettim” demiştiniz?
Koşun! Koşun! Hayır ha…yır!
Farkına varmayanları,
Fark ettim…
Pirimin ve yaşlı hocamın
Peşinden gidiyorum..
Sonunda bu şiir kalacak…