-XVIII-
Tomurcukları kabardı,
Pıtrak gibi donandı…
Güneşin öfkesine,
Kurban oldu çağlalar
İçlene içlene,
Olgunlaştı meyvalar…
Lâkin;
Tırpan attılar ağaca
Devrildi, yavaşça…
Güzelliğini,
Gölgesini,
Meyvasını,
Karşılık beklemeden veriyordu…
İnsanları kendinden çok seviyordu.
Keşke ölürken attığı sessiz çığlıkları,
İşitseydi beynin kulakları…